قفس

تجربه اش کنید ...

ghafasebaaz — Thu, 24 Jul 2008 01:47:18 GMT

زمانی که همه چیز را دوست داشته باشیم به درستی که همه چیز ما را خواهند پَرستید، زمانی که مِهر هدیه دهی انبوهی از شادی هدیه می گیری، زمانی که لبخندی راستین به کسی نشان دهی در جوابش نگاه های پُر شور و شوق یک شاد دل را می بینی.

مریم ...

ghafasebaaz — Wed, 02 Jul 2008 20:29:18 GMT

در اوج سودای دلم
دختری نامیده شد مریم

دختری با رنگ جاویدان
یاد بردم مشکل و دَردم

در زمانی که شرف بود گُمان
به گرمی فِشرد دستان سَردم

به ظاهر صادق و دانا
برایش همواره می مُردم

به او دل بستم و او نیز
افزوده شد به این دَردم

اشک ریختم شب و روز
چنان پژمرده و زَردم

آه مریم ، آه مریم
برایت من چه ها کردم

بَدَت کردم که آمدی
شکستی اینچنین قلبَم ؟

میدانم که وقتِ رفتنت
شُدی خِجل تو از رویم

دلم خواست که این شُد
غلط کردم ، غلط کردم

ولی امروز می گویم
که من دو باره بر پایم

به پایم زَر اگر ریزی
خَرَم که باز برگردم.

زاد روزت شاد.

یک روز در دنیا ...

ghafasebaaz — Fri, 20 Jun 2008 23:18:32 GMT

دیروز روز خیلی عجیبی برام بود، رفتم سفری که شاید ثانیه هم فاصله نداشت از جایی که بودم، یه جای کاملاً واقعی ولی متفاوت از اطرافم، خونمون همون بود ولی طبقه ی پایین و بالا که یک شیروونی شده بود هم قسمتی از خونه ی ما بود، بیرون از خونه همه ی ساختمون ها بلند و دنیایی با جنگل های سیمانی همه جا رو گرفته بود، توی هر خونه ای هر کس شغلی داشت، یکی شیرینی می پخت و یکی آهنگری و یکی تو کار طلا و جواهر و بَدل بود، خبری از پاساژ یا مجتمع تجاری بزرگ نبود، از دوستام فقط علی و امیر بودن و یک پسر که چهره اش همیشه خط خطی بود و اسمش در خاطر نمی موند.

با علی برای خرید و کمی گشت و گذر به بیرون رفتم، تصمیم بر این شد که برای گذروندن شب و اینکه کمی خوش بگذره با دختر برگردیم خونه، علی با پسری که چهرش خط خطی بود از پله ها خندان میان بالا و دو تا دختر هم باهاشون هستن که یکیشون موهای بورِ روشن و چهره ی خط خطی داره و دیگری با موهای سیاه که سنش تقریبا 20 یا شایدم 21 سال باشه، صورتِ کشیده و چشم های مشکیِ بادامیش و بینی خوش فرم و لبهای درشتش که فقط به زیبایی چهره اش اضافه می کنه و آدم نمیتونه چشم اَزش برداره.

توی مغازه ی بَدل فروشی هستم که بیشتر شبیه به خانه ی عجایبه، از بین همه ی چیزایی که میشد بردارم یک نگینِ آویزون به یک بندِ نخی رو انتخاب کردم، علی بهم گفت فوتش کنم، هر بار که فوتش میکردم جای اینکه تاب بخوره و از صورتم دور شه بیشتر به صورتم نزدیک میشد.

وارد خونه شدیم همه به جز پسر خط خطی همونجا هستن، دختر مو سیاه، امیر، دختر بور، منو نگاه میکنن و بعد از چند لحظه همه چشم بر میدارن و پایین و نگاه میکنن در حالی که میخندن و شادن.

همین که وارد خونه شدن نشستم بغل دستِ دختر بور دستم و انداختم دور گردنش بوسیدمش و با هم به اتاق زیر شیروانی رفتیم، با هم عشق بازی کردیم و بعد از لحظه ای ملافه ی سفید رو کنار زدم از پله ها با لبخندی که نشان از خیلی حرف ها بود پایین رفتم و سیگاری روشن کردیم و کشیدیم اما اثری از دختر بور نبود، علی و امیر هیچ عطشی نداشتند و من هم گویا سیراب نمیشدم، اشاره کردم به دختر مو سیاه که به کنارم بیاد، سیگاری روشن میکنه و تا نزدیکم میاد ولی نه خیلی نزدیک، تا حدی که من هم مجبور بشم به سمتش برم، میرم سمتش و ازش میخوام من و ببوسه اون هم لبهاشو به سمتم میاره،... هنوز طعم زبان و لب هاش رو میتونم حس کنم، بعد از اون همه چیز عوض میشه علی و امیر هم دیگه نیستن و من خودم و توی اتاق واقعیم میبینم و کمی دورتر و بیرون از اتاق دختر مو سیاه که با چهره ای نگران و غمگین ایستاده و تکیه به کابینت های آشپزخانه داده، نمیدونم عشق بازی کردم یا نه و چون عطشم پایانی نداره میرم به سمتش و ازش میخوام که با من بیاد، با صدای خیلی عصبانی که به سختی شنیده میشد بهم گفت:" الآن، اصلاً حال ندارم، باشه برای یه وقت دیگه که دوباره هم رو دیدیم" و خیلی آروم قدم زنان میره و در رو خیلی آروم میبنده، صدای بسته شدن آرومِ در میپیچه و بلندتر میشه، و با هر ضربش به خاطراتم چشمام بازتر و بازتر میشه و از روی تخت بلند میشم، و خوشحالم که این یک خواب بوده، برای نوشیدن یک لیوان آب به آشپزخونه میرم که سیگاری که خونی شده و هنوز نیمه روشن ِ رو روی کابینت توی زیر سیگاری میبینم، سر درد شدیدی میگیرم و با صدای فریادم از خواب بیدار میشم، با ترس از اینکه باز یک خواب باشه دستم رو مشت میکنم و ناخن هامو توی دستم فرو میکنم تا حدی که بتونم درد رو احساس کنم، به بیرون از اتاق میرم همه جارو بررسی میکنم و وقتی کاملا مطمعن میشم که دیگه یک خواب نیست آروم مشتم و باز میکنم، صدای زنگ در باعث لرزش و سست شدن تمام عضلاتم میشه،آیفون رو بر میدارم خیلی یواش میپرسم: "کیه ؟"، جواب سکوتِ، باز میپرسم و جوابی نیست، حتماً باز بچه های کوچه دارن کِرم می ریزن، میشینم روی مُبل لَم میدم تا کمی آسایش داشته باشم و آروم بشم، چشم هامو میبندم ولی تماماً فکر خواب یا بهتر بگم کابوسم عذابم میده، یک... دو... سه...، نه هیچ چیز آرومم نمیکنه، مامان اینا هم رفتن فکنم خرید خبری ازشون نیست، یک سکوت و چند بار سوت زدن، بازم آروم نمیشم، همه چیز مرتب و منظم ِ و به خیر گذشته و فقط یک خواب بوده، صدای زنگ در میاد، "کیه ؟!!"، سکوتِ!!! عصبانی میشم، کفش هام و میپوشم و از پله ها پایین میرم، کوچه تماما سکوتِ، حتی پرنده هم پر نمیزنه، تو این گرما حق هم دارن همه خونه باشن، سَری تکون میدم و از پله ها میرم بالا و در رو باز میکنم و وارد خونه میشم یک لیوان آب میخورم و میرم توی اتاقم که میبینم ملافه ام خونی شده، اولش ترسیدم بعد فهمیدم که بینیم خون اومده، اَه باز صدای زنگ میاد، با عصبانیت: "کیه ؟!!!"، علی بود گفت: "ما اومدیم"، با تعجب در رو باز میکنم کمی منتظر میشم، صدای خنده میاد، علی، امیر، دختر بور، دختر مو سیاه و کاوه از پله ها میان بالا و من با تعجب نگاشون میکنم، بدون توجه به من وارد خونه میشن وقتی سرم رو بر میگردونم خونمون دوباره عوض شده، همه چیز تغییر کرده، طبقه ی بالا باز هم شیروونی شده، دیگه تحمل ندارم، دست هام و میذارم روی صورتم، روی دو پاهام میشینم و وقتی دستمو بر میدارم دیگه کاملا از خواب بیدار شدم، ساعت نزدیکِ 7 صبح ِ ...

بر اساس یک خواب واقعی...

بیست و چهار ساعت باقی ...

ghafasebaaz — Thu, 12 Jun 2008 23:24:18 GMT

از سوی نرگس به یه بازی دعوت شدم، یک پرسش که ذهنم رو شدیداً تَحت فشار های مختلف از جَهات مختلف قرار داد و گاهی هم مجبور به تسلیم بودم.

سرگرم به زندگی از نقطه ی شروع تا یه جاهایی رَفتم، ولی به علت مشکلات زیاد هنوز جی پی اس درست کار نمیکند بدانم کجایم و اگر درست حدس زده باشم در حوالی یه جاهایی هستم.

جالبه میتونم ساعت ها وقت بذارم و هر چی میتونم کلمه ببافم که بعد از خط هفتم همه فراموش کنن که اینجا یک بازی مطرح هستش بازی با ذهن، آینده و تصمیم های ممکن برای هر لحظه اش.

چون یاد آور این شدم میگم، که یک قسم خوردم، نه به خداوند بلکه به نام یک پاک قسم خوردم که اگر قرار به مرگم باشه حتی اگر خدا شخصا برای نابودی من قدم پیش بذاره قبل از مرگم حتماً به دیدار دختری که در آمریکای شمالی زندگی میکنه خواهم رفت، حتی اگر یک لحظه فقط زمان باقی باشه، مهم نیست که کی یا چه مدت زمانی فقط این قسم در لحظه ی آخر زندگی باید به انجام برسه.

سوال رو میخواستم در آخر بگم ولی همین لحظه نظرم برگشت که بگمش اینجا:

سوال: اگه بدونم بیست و چهار ( 24 ) ساعت دیگه قرار ه بمیرم چه میکنم در این زمان ؟!

ساعت 2:10 بامداد :

نا باورانه باور میکنم که دارم میمیرم و چون خیلی از مرگ و اینا نمیترسم در کُل و یه جورایی شیفتشم! برای دل خوشی بقیه یک ساعت تمام گریه میکنم که بعد رفتنم بگن آخی بچمون عاشق زندگی بود ولی آدمای خوب زود میمیرَن و از این اراجیف...

ساعت 3:10 بامداد :

میرم پیش بَرو بَکس خلاف سمت پارک بهشون جریان و میگم و ازشون میخوام برام خیلی زود یه پنج یا شیش گرمی حشیش جور کنن، بعد شماره موبایلمو میدم بهشون با چند هزار تومن پول ...

ساعت 4:10 بامداد :

به احتمال به یاد دوران قدیم کمی چت میکنم و بعدش غم باد میگیرم و برای یک ساعت، باز هم الکی برای دل خوشی گریه میکنم...

ساعت 5:10 بامداد :

یه دفتر نو بر میدارم صفحه ی اول برای فروغ یک نامه مینویسم و تا حد ممکن سعی میکنم بخندونم و شادش کنم؛

صفحه ی دوم رو برای علی.س مینویسم تا بدونه من تنها احمقی بودم که به تک تک چیزایی که میگفتم فکر میکردم و یک رمز گشا کنارش میذارم و ازش خیلی تشکر میکنم؛

صفحه ی بعد برای لتیسیا همون دختر آمریکایی مینویسم و بهش میگم چه اتفاقی افتاده و عذر خواهی میکنم که نتونستم به قسمم وفادار بمونم و مطمعنن اون هم فکر میکنه میخوام از سر باز کنم و ناراحت میشه و زنگ میزنه به من و من چون حرفی ندارم با بغض به شماره ی عجیبش روی گوشی نگاه میکنم که چون تو ایران هستم شماره رو ناشناس میزنه؛

صفحه ی بعد رو برای نرگس مینویسم و براش کل حرف ها و گفته هام رو توضیح میدم و هر چی ناگفته هست باز گو میکنم، تا وقتی به آرشیو رجوع میکنه براش راحت تر باشه که من چی گفتم، بهش یه رمز گشا میدم که با رمز گشای علی.س کنار هم بذاره و غول آخر این قصه رو بکشونه؛

یه صفحه هم ک..شعر مینویسم تا بقیه کمی بخندن.

بعد یک نامه برای باران (م.ش) مینویسم و اعتراف میکنم که چقدر دوستش دارم، آخرین شعرم که اتفاقاً در مورد مرگ، عشق و باران هست رو بهش هدیه میدم، و ازش میخوام من و ببخشه اگه جرات نکردم بهش بگم که دوستش دارم. (نرگس!! هنوز شش ماه نشده !؟)

ساعت 7:10 بامداد :

توی خونه سیگار می کشم و به هیچ تذکری اهمیت نمیدم، قهوه میذارم و کمی کره و شیر هم میریزم توش و بعد از اینکه حسابی مخلوط شدن میذارم دم بکشن و یه قهوه شکلات خیلی توپ می نوشم (همزمان با سیگار)

ساعت 8:10 بامداد :

در حالی که هنوز سیگار می کشم، تمام عکس ها رو میریزم توی کامپیوتر و باقی محتویات دی وی دی ها رو نابود میکنم. آی دی مو میسوزونم و دیگه اینترنت نمیرم

ساعت 10:10 بامداد :

گوشیم زنگ میخوره، با گریه جواب میدم (هنوز دارم سیگار می کشم) طبق معمول قاطی میکنم و جای بله میگم کیه، بعد از 20 دقیقه خنده و هر هر و کر کر یکی حرف میزنه میگه حشیش جنس یکِ یک، 15 گرم جور کرده، سریع حاضر میشم میرم میگیرم ازشون و زنگ میزنم به علی.س میگم که جریان چیه و ازش میخوام آدرس نرگس رو بگیره و توی پاکت محموله رو به راننده بده تا شخصاً ببره بده به نرگس، به راننده خیلی پول میدم و ازش میخوام با بیشترین سرعت بره و این یه آرزوی نرگس برآورده بشه. (به همراه یک کاغذ که نوشته چطوری باید بار گذاشت سیگاری را و روش های دیگر کشیدن حشیش)

ساعت 1:10 طرفای ظهر :

نزدیک 8 ساعت میخوابم، خوابم میاد ...

ساعت 9:10 شامگاه :

میزنه به سرم که برم سراغ دختر همسایه، میرم ولی همین که میبینمش دلم شکلات میخواد، بیخیل میشم بر میگردم، تو راه برگشتن بابای دختر همسایه میبینه داد میزنه دُ ُ ُ ُزد همه میریزن بیرون منم سریع میرم بیرون وانمود میکنم که منم شوکه شدم از وجودش و با پوزخندی یواشکی بر میگردم توی خونه...

ساعت 10:10 شامگاه :

حوسله ام سر میره، سیگار می کشم، حس های غریزی میزنه بالا، پاهام سست میشه، چشام سیاهی میره، کمی هیز میشم، زنگ میزنم، صبر میکنم، زنگ در رو میزنن، آیفون رو بر میدارم: "کیه ؟!"، پیتزا آوردن، حس غریزی از بین میره و دیگه گشنه نیستم...

ساعت 11:10 شامگاه :

زنگ میزنم به نازی خانم و ازش میخوام به هر طریقی شده کمکم کنه که من با فروغ حرف بزنم، هم نگرانشم و هم ازش خداحافظی کنم و مطمعنم با تلاشی بسیار بعد از نیم ساعت شاید بالاخره بشه از فروغ صدایی دلنواز شنید؛

تا یک ساعت به زمان مرگم مونده باهاش حرف میزنم و براش کاوه رو شرح میدم و برای جبران محبتش بهش استعداد درونیم رو هدیه میدم؛

بهش میگم دوستش دارم، لبخندش کمی رفتنم رو سخت میکنه، دل کندن هم سخت میشه، بهش تاکید میکنم که دختری زیباست و بینی خیلی خوشگلی داره و حق نداره از بینی مورد علاقه من ایراد بگیره؛

ازش میخوام برام یه شعر بخونه از شعرای خودش، ازش میخوام یک بار الکی بگیم بخندیم و بعد ازش میخوام که همیشه من رو به عنوان یک دوست و همیشه شادمان به خاطر بیاره، ازش خداحافظی میکنم و بعد از قطع کردن گوشی مثل همیشه شدیداً ناراحت میشم، بغضم مابقی این بازی رو با از هم پاشیدنش به دست میگیره ...

ساعت 1:10 بامداد :

یک ساعت مونده که بمیریم و همیشه هم دوست داشتم مرگم پر هیجان باشه پس میرم یک ماشین میدزدم بعد میرم اداره پلیس میگم من یک دزدم و فقط وقتی اعتراف میکنم که منو بتونید بگیرید، یه سیلی میزنم تو گوش طرف و بعد در میرم،

اگه نگیرنم سوار ماشین میشم و تمام خیابون هارو خلاف میرم، به احتمال تو این ساعت آخر چند نفری رو هم به گ میدم، بعد (لحظه های آخر فرار رو که نزدیک بیست یا سی تا از این الاغ سوار ها پشتم هست و دارن ویوو ویوو میکنن) پامو روی گاز میذارم و سرعت و توی یک اتوبان به نهایت میرسونم، و بعد چشم هام تار میشه و آروم آروم دیگه برام اهمیتی نخواهد داشت که چند نفر رو با خودم میکُشونم به دام زیبای مرگ...

اگه بگیرنم طرف رو میزنم و اَدای بازی جی تی اِی رو در میارم ولی با امتیاز، تُفنگ طرف رو بر میدارم و میرم تک به تک همه رو میکشونم و بعد به احتمال توسط گلوله ای میمیرم به همین دلیل سعی میکنم که نگیرنم و در میرم ... بعد یادم میفته باید از خدا طلب مغفرت کنم همین که میبینم وقت نیست کُل حرف ها رو تو چند تا فُحش خواهر مادر به شخص ِ شخیص ِ مشخص ِ خدا عرض میکنم که اگه برزخی هست زحمت نکشن برا من وقت هدر بدن مستقیم برم همون دوزخ ...

ساعت 2:10 بامداد :

ساعت 3:10 بامداد :

ساعت 4:10 بامداد :

ساعت 8:10 شامگاه : مسجد ملا غلام بوقی اردبیلی برای مرده خور های عزیز.

ساعت 9:10 شامگاه :

ساعت 10:10 شامگاه : ...

من با اجازه کسی رو دعوت نمیکنم به بازی البته فقط اینبار به دلایل روان شناسی که قَلَت قولوت ازشون کمی میفهمم (غلط غُلوط).

آرزو ...

ghafasebaaz — Fri, 16 May 2008 02:00:18 GMT

کاش جای عقربه ی ثانیه شمار بودم تا شاید از گذرِ بیشتر و بیشترِ زمان لذت هم میبردم ...

پ.ن: شاید عقربه ها از دستِ زمان فراریند !

زمان خواب ...

ghafasebaaz — Fri, 09 May 2008 22:49:18 GMT

پنج سال به دنبال وسوسه هایم شب ها را با خفاش ها و روز ها را با کابوس های بی زمان گذراندم، برای یک بار هم که شده بس است، میخواهم از این به بعد روز ها را به دنبال هدف هایم با گرگ های انسان نما و شب ها به وقت خودش کابوس ببینم.

شهرت ...

ghafasebaaz — Tue, 06 May 2008 19:19:18 GMT

فرار همه گان به سوي احترام اجباري ...

قفس ...

ghafasebaaz — Sun, 04 May 2008 12:01:18 GMT

نه همين غمكده ای مرغک تنها قفس است
گر تو آزاد نباشی همه دنیا قفس است

تا پر و بال تو و راه تماشا بسته ست
هر کجا هست زمین تا به ثریا قفس است

تا که نادان به جهان حکمروایی دارد
همه جا در نظر مردم دانا قفس است

شاعر نا معلوم
کسی میدونه بگه لطفا !!!

پونه پاییز: فریدون مشیری

تولدِ من ...

ghafasebaaz — Tue, 29 Apr 2008 20:29:18 GMT

... دقیقه ها سریع تر از همیشه ...
... ساعات همه بی مفهوم ...
... من همه پوچ و تهی حتی از گناه ...
... تا امروز که میگویند سالگرد است ...
... شاید من هم باید شاد باشم ...
... تولدت مبارک تولدِ من ...

سقوط ...

ghafasebaaz — Fri, 11 Apr 2008 01:33:08 GMT

... سـکـوت ...
... تلاش ...
... درد ...
... عمـر ...
... زندگی ...
... شلیـــــــک ...
... سـ کـ و تـ ـ ...